BennemaNijs

ad interim locatiemanager Bennema State (1 aug. 2009 - 1 maart 2010)

Dokkum, september 2009

Lieve mensen,

Afgelopen week vertelde ik aan mijn eigen moeder - nu 82 jaar en sinds enkele weken verhuisd van haar veel te grote eengezinswoning naar een splinternieuw ouderenappartement in Leusden – hoe ik, in de paar weken die ik hier ben – de grappige gewoonte heb aangenomen om de dames / bewoners die ’s middags rond 17.00 uur in de halve cirkel naast de receptie zitten, even te groeten en een praatje te maken. Zij reageerde daarop met: “En dan denk je zeker: ach gut, die stakkers!” Stakkers? Bent u, die hier in dit prachtige huis wonen, stakkers? Moeder, hoe kom je daar nu toch bij? zei ik tegen haar. Wat gek toch hè, dat het bij mensen die ‘nog zelfstandig’ in stad of dorp wonen, overkomt als iets heel verschrikkelijks: wonen in een aanleunwoning, verzorgings- of verpleeghuis. Zelfs mijn eigen moeder, die mij toch al 35 jaar verhalen hoort vertellen over de ouderenzorg, denkt dat dus.

Ik vertel u dit omdat ik het zelf heel anders zie. Ik word er altijd een beetje boos van, als mensen in de maatschappij (waar u wat mij betreft ook nog volop deel van uitmaakt!) zo neerkijken op de voorzieningen die we in Nederland hebben ingericht voor die mensen die door de omstandigheden aangewezen zijn op de (woon-)zorg die de ABWZ biedt. Ben je al zielig als je je kousen zelf niet meer goed aan en uit kunt krijgen? Of ben je zielig als je ’s morgens assistentie nodig hebt bij het wassen en aankleden? Of ben je pas écht zielig als je ook je eten niet meer helemaal zelfstandig naar je mond kunt brengen?

Wat mij betreft ben je in géén van die drie gevallen zielig! En ook als je helemaal op bed zou komen te liggen en je helemaal niets meer kunt, ook dan ben je níet zielig! Zielig is een uit het nest gevallen vogeltje dat nog niet kan vliegen. Maar die heeft dan een functie als voedsel voor katten of andere roofdieren want die moeten immers ook eten. Mensen daarentegen zijn niet zielig. Mensen ontmoeten tegenslag in hun leven, ja, dat wel. Ziekte, pijn, verlies van dierbaren; mijn tante zegt altijd: alles wat je op latere leeftijd ‘krijgt’, mag je vaak houden. Maar dat maakt een mens niet zielig of een stakker.

Ieder mens heeft ongeacht zijn achtergrond, leeftijd, overtuiging en handicap of ziekte recht op zorg van de hoogst mogelijke kwaliteit met behoud van en - mits daarover overeenstemming is - stimulatie van zijn/haar zelfredzaamheid. De onderliggende gedachte hiervoor is dat de zorgvrager volledige zeggenschap en regie hoort te hebben en houden over het eigen leven. Een mens hoort zich niet in een ondergeschikte positie afhankelijk te voelen van zorgverleners. Zorgvragers zijn klanten en wij zorgverleners leveren zorg als product, niet als gunst.

Nu, dat is best een mondvol, die visie van mij, maar dan weet u een beetje hoe ik denk over ouderenzorg in het algemeen. In het bijzonder over Bennema State wil ik graag het volgende kwijt: wat een prachtig huis is dit en wat een zorgzaamheid en vriendelijkheid ontmoet ik bij de medewerkers! Ik hoop van harte dat u dit ook zo ervaart. De cijfers uit het tevredenheidsonderzoek wijzen hier gelukkig op. Over de uitslag daarvan bericht ik u binnenkort.

Zoals u van de directie hebt begrepen, ben ik voor een half jaar aangesteld als tijdelijke manager met de opdracht om Bennema State door een overgangsperiode te helpen naar een gezonde en financieel verantwoorde bedrijfsvoering. Ik vind het een leuke en uitdagende opdracht. Ik zal drie dagen in de week aanwezig zijn. Dat betekent dat medewerkers en ook u niet alle dagen van de week een beroep op mij kunt doen. Gelukkig weten de leidinggevenden, de receptie en het secretariaat wanneer ik er ben en staan zij u in de tussenliggende dagen als dat nodig is, te woord.

Ik ben 54 jaar jong, heb een prachtige dochter van 21 en naast mijn werkzaamheden als interim-manager en organisatieadviseur, kunt u mij zomaar met mijn verrekijker en fototoestel in het Fryske landschap aantreffen, het liefst al vogelend aan het Wad of kunt u mijn tegenkomen tijdens een rock- op popconcert (o, gaat u daar nooit heen? J) of ben ik verhalen aan het schrijven, bijvoorbeeld over of tijdens mijn verre reizen of artikelen over van alles en nog wat. En u kunt mij zomaar tegenkomen op Internet, waar ik veel verkeer en contact heb met mensen over de hele wereld. Als u dat leuk vindt, nodig ik u uit om bijvoorbeeld mijn foto’s te bekijken op http://www.flickr.com/photos/annamvos55/sets/ of kunt u over mij lezen op mijn eigen website www.annamvos.nl.

Ik wil graag een open en benaderbare manager zijn, dus schroomt u niet om mij – als daar reden voor is, maar voor de gezelligheid mag ook – aan te spreken.

Annemarie Vos